11-letni chłopiec za pomocą przedłużacza elektrycznego powiesił się w swoim domu. Carl Joseph Walker-Hoover był uczniem 6 klasy podstawowej, piłkarzem i skautem. 6 kwietnia 2008 r. odebrał sobie życie, bo nie zniósł ciągłego nazywania go przez innych uczniów ’pedałem’. Było to co najmniej czwarte samobójstwo popełnione wśród uczniów w roku szkolnym 2008/2009, pod wpływem homofobicznej agresji, jakiej podlegali w szkole, niekoniecznie jednak związaną z orientacją seksualna ofiary przemocy.

Dziś mama Carla, Sirdeaner Walker ,jest rzecznikiem The Gay, Lesbian and Straight Education Network (GLSEN). Działalność tej organizacji (założonej w 1990 roku) koncentruje się na zapewnieniu wszystkim uczniom dostępu do przyjaznej szkoły, w której każde dziecko nauczy się szanować i akceptować wszystkich ludzi, bez względu na orientację seksualną lub tożsamość płciową. GLSEN w 2008 roku uruchomiło witrynę internetową ThinkB4YouSpeak (Pomyśl zanim coś powiesz), która promuje działania zwalczające język anty-LGBT (wymierzony przeciw lesbijkom, gejom, biseksualistom i transeskualistom). Pierwsza odsłona kampanii miała reklamy drukowane i filmowe, druga dzieje się wyłącznie w internecie.

Statystyki potwierdzają jak ważny problem stanowi agresja wobec LGBT. 86% uczniów z grupy LGBT przyznaje się do bycia nękanym werbalnie, zaś 44% jest ofiarą agresji fizycznej (22% na terenie szkoły).

W ramach akcji na stronie ThinkB4YouSpeak umieszczono dostępne do pobrania bannery reklamowe. Na żółtym tle czarną czcionką zadano propokacyjne pytania: "Who are you calling a fag?, Who are you calling a sissy?" (Kogo nazywasz pedałem / ciotą?). Po kliknięciu na banner pokazuje się zdjęcie mamy Carla Walker-Hoovera z krótkim opisem tragicznej śmierci chłopca. Inne wersje bannerów dostępne są na stronie kampanii.

Stworzono również tzw. twitter counter, czyli narzędzie liczące ile razy w danym dniu w serwisie Twitter użyto słowa anty-LGBT ("So Gay", "Fag" "Dyke" – pedalskie, pedał, lesba).

Sirdeaner Walker mówi: – Mam nadzieję, że historia Carla pomoże młodym ludziom zrozumieć jaki wpływ mogą mieć ich bolesne słowa na rówieśników, tak aby żadne dziecko nigdy nie uważało, że jedyną możliwością jaką ma, jest targnąć się na własne życie.

Wysoka rozpoznawalność kampanii (41% nastolatków w wieku 13-16 lat zetknęło się z przekazem reklamy) idzie w parze z zmianą postaw wśród jej odbiorców. Wzrósł bowiem odsetek nastolatków uważających, że ludzie, bez względu na powód, nie powinni mówić "that’s so gay" (z 28% w 2008 roku do 38% w 2009).
P. Sienkiewicz