Kroczące po wybiegu modelki potykają się o rzuconą znienacka śliską, gumową rękawicę ochronną, której używa się zwykle w czasie sprzątania domu czy ogrodu. Upadające modelki pracują dla domów mody wyraźnie nie dbających o standardy ekologiczne swojej produkcji. Jak to działa? Otóż akcja „The fashion duel” ("Pojedynek z modą") prowadzona przez włoski oddział Greenpeace w Mediolanie, światowej stolicy mody, zaczęła się wraz z wysłaniem formularzy do największych projektantów z prośbą o udzielenie odpowiedzi, które miały dać obraz ich odpowiedzialności ekologicznej i wrażliwości na problemy środowiska naturalnego w miejscach, gdzie produkowane są komponenty ich projektów odzieżowych. Kampania miała zbadać i prześwietlić wpływ działalności gospodarczej biznesu modowego na takie kwestie jak wykorzystywanie skór zwierząt, prowadzące do zachwiania równowagi biosystemu delty Amazonki, współpraca z lokalnymi wytwórcami opakowań papierowych, szkodzące lasom tropikalnym w Indonezji i środowisku tygrysów na Sumatrze (przemysł drzewny) czy wytwarzanie w procesie produkcji substancji chemicznych zanieczyszczających światowe zasoby wody pitnej.

Rezultaty badania zostały następnie ujawnione na specjalnie stworzonej stronie internetowej thefashionduel.com, gdzie blogerzy modowi mogli umieścić własny autorski materiał filmowy, ukazujący zrzucanie rękawicy ochronnej pod nogi spacerujących po wybiegu modelek, prezentujących kolekcje domów, które egzaminu z dojrzałości ekologicznej nie zdały. Kampania została rozwinięta o działania guerilla marketingu w Paryżu i Nowym Jorku podczas światowego tygodnia mody, polegające na zaklejaniu witryn sklepów firmowych danych projektantów z hasłami wzywającymi do zmiany karygodnych praktyk, tworzeniu „clean graffiti” czy też ubieraniu miejskich pomników w olbrzymie rękawice ochronne, jako symbole prowadzonej akcji.

Z pojedynku zwycięsko wyszedł jedynie Valentino,trzymując od organizatorów kampanii kolor zielony jako odpowiednik oceny bardzo dobrej. Prawie połowa z ankietowanych marek, w tym Chanel czy Prada w ogóle nie zmierzyła się z owym zadaniem, ignorując kwestionariusz i odmawiając udzielenia odpowiedzi, co podziałało na ich niekorzyść, nadszarpując publiczny wizerunek w kontekście społecznej odpowiedzialności biznesu. Z drugiej strony można jednak zadać sobie pytanie, na ile miarodajne są wyniki badania, skoro trudno uzyskać jakąkolwiek transparentność działań wielkich firm w tym zakresie. Szybko reagujący i sprawny dział PR-u danej marki może odeprzeć wszelkie podejrzenia, uzyskać satysfakcjonującą ocenę opinii publicznej oraz podtrzymać reputację firmy wrażliwej na problemy środowiska naturalnego, nie przyznając się do szkodliwych praktyk, a jednocześnie nie przedstawiając żadnych ku temu dowodów w postaci chociażby statystyk czy wyników audytu wyspecjalizowanych komórek.

Świat wielkiej mody znany zazwyczaj tylko z kolorowych okładek i telewizji, wydaje się być hermetyczny, nieco zadufany, czasem bezwzględny, zimny, ale też schludny i nieskalany. Rzeczywistość jest jednak inna, gdyż kulisy tego lukratywnego biznesu, oddalone od wybiegów modelek często o wiele tysięcy kilometrów (szwalnie zlokalizowane w krajach tzw. Trzeciego Świata, wykorzystujące tanią siłę roboczą) ponoszą konsekwencje polityki swoich zleceniodawców wobec środowiska naturalnego. Akcję, która odbiła się szerokim echem w mediach tradycyjnych oraz społecznościowych, wspiera i sygnuje swoim nazwiskiem znana włoska aktorka Valeria Golino, która przekonuje, odwołując się do nomenklatury snobistycznego światka modowego, że „Green really is the new black” ("Zielony to naprawdę nowy czarny").

Sylwia Zajdel